Do powszechnie stosowanych i z gruntu moim zdaniem nieuzasadnionych stereotypów należą określenia wina męskie i wina kobiece. Przy czym nie chodzi o to czy producentem wina był mężczyzna czy kobieta, czy wino wyszło spod męskiej czy kobiecej ręki. Sprawa dotyczy  raczej stereotypu gustów, smaków i upodobań jaki przewija się w wielu o winach rozmowach i dyskusjach. Otóż mówiąc wina męskie ma się na ogół na myśli wina mocne, garbnikowe, szorstkie, o wysokiej kwasowości, podczas gdy przez wina kobiece rozumie się trunki łagodne, miękkie aromatyczne, często półwytrawne czy nawet słodkie. Komuś tam wyszło nawet z jakichś badań i tym próbuje się podpierać, że takie właśnie wina wolą kobiety.


I przeciw takiemu właśnie stereotypowi chciałbym na tych łamach gorąco zaprotestować. Zastrzegając że nie jestem feministką ani macho, nie zgadzam się na takie uproszczenia, zwłaszcza że w podtekście ukrywa się w nich niesprawiedliwa ocena kobiet, to może pół biedy, ale często także win, a to już gorzej. Podobnie uproszczone bywają opinie na temat bardziej czy mniej wyczulonego zmysłu węchu i smaku jakim rzekomo dysponują panie. Próbuje się na ten temat dorabiać całe teorie o większej czy mniejszej przydatności kobiet w takich zawodach jak sommelier czy producent wina. Tymczasem moje doświadczenia w obu kwestiach są diametralnie inne.


Znam osobiście co najmniej tyle samo kobiet, co mężczyzn wśród wybitnych producentów wina, przy czym charakter win jakie produkują nie zależy jak sądzę od ich płci, ale przede wszystkim od stosowanych odmian winogron i warunków glebowo klimatycznych w jakich dojrzewają.


Znam również wiele kobiet i mężczyzn, sommelierów o wybitnym, wręcz fenomenalnym smaku i nie mogę stwierdzić, która płeć osiąga tu lepsze wyniki. Być może istnieją na ten temat badania statystyczne potwierdzające którąś z tez, ale ja ich nie znam. Podobno kobiety mają mniej kubków smakowych na języku i podniebieniu, ale w żaden sposób »